دوش می گفتم بہ شمع منزل ویران خویش
گیسوئے تو از پر پروانہ دارد شانئہ
در جہاں مثل چراغ لالہ صحرا ستم
نے نصیب محفلے ، نے قسمت کاشانئہ
مدت مانند تومن ہم نفس می سوختم
در طواف شعلہ ام بالے نہ زد پروانئہ
می طپد صد جلوہ در جان امل فرسود من
ب ر نمی خیزد ازیں محفل دل دیوانئہ
از کجا این آتش عالم فروز اندوختی
کرمک بے مایہ را سوز کلیم آموختیم
No comments:
Post a Comment